Sa Mga Tuyong Dahon

ni: Uel Ceballos

Sa mga tuyong dahon kita naaalala
Kasabay ng mga sumpaan natin ng walang hanggan.
Sapagkat ang pag-ibig kong sinelyuhan ng mga dagta,
Sa tuyong dahon, sa ilalim ng araw makikita.

Sa mga tuyong dahon tayo nagsumpaan.
Hindi alintana ang hapdi ng araw.
Sapagkat ang pag-ibig ko sa'yo ay
parang kalikasan,
Nagbabago at nalalanta; subalit
laging sinisibulan ng pag-asa.

Sa mga tuyong dahon ko unang natikman;
Ang halik mong sing-tamis ng hinog na mangga.
Doon ko nasilayan ang maamo mong ngiti,
gayundin ang mapait mong pagluha;
Sa tuwing ang pag-ibig nati'y sinusubok ng tadhana.

Sa mga tuyong dahon natin naisulat
ang pangakong tayo magpakailanman.
Sa mga tuyong dahon din pala 
magwawakas, ang pagmamahalang akala ko'y
walang hanggan.

Sa mga tuyong dahon kita laging naaalala.
Sa mga tuyong dahon din kita sisimulang kalimutan.

Labis na walang sukli

Ni: Uel Ceballos

Bumubuhos ang ulan

Dahan-dahang pumipikit ang mga mata

Sa kanang kamay ay hawak ang pluma

Naghalo ang luha at tinta

Sabay umiyak ang langit, mata, at panulat

Para sa sikmurang dumaraing

Gusot na papel ang nakahain

Pang-sampung liham na lakip ay dasal

Sinelyuhan ng halik

Sampung magkakasunod na halik 

na walang sukli

Humina ang pagpatak sa bubungan

Ang sikmura'y lalong humapdi

Pumailanglang ang bango ng pritong isda

Ulan, hapdi, amoy na malinamnam

Ngunit nangibabaw ang hapdi

Kumalansing ang kutsara't tinidor

Nagkulitan ang mga paslit sa kabilang dingding

Tumindig si Nora upang hipan ang kandila

Tinabihan ang bunsong humihikbi

Lumakas muli ang buhos ng ulan